प्रसिद्ध ब्रिटिश संगीतकार चौकडी 'डायर स्ट्रेट्स'च्या प्रसिद्ध नावाचा रशियन भाषेत अनुवाद काहीसा निराशावादी होतो. योगायोगाने, या वाक्यांशाचा अर्थ सहसा अत्यंत कठीण आर्थिक परिस्थिती किंवा निराशाजनक स्थिती असा होतो. तथापि, या नवीन गटाचे तरुण संस्थापक सुरुवातीला अंधश्रद्धाळू अजिबात नव्हते. याउलट, त्यांची व्यावसायिक कारकीर्द अगदी सुरुवातीपासूनच अपवादात्मकपणे यशस्वी आणि वेगाने विकसित झाली. परिणामी, १९८० च्या दशकात, या समूहाने जगातील सर्वात महत्त्वपूर्ण समूहांपैकी एक म्हणून स्थान मिळवले.
१९७७ मध्ये, मार्क नॉप्फ्लर आणि डेव्हिड नॉप्फ्लर या बंधूंनी एकत्र येण्याचा निर्णय घेतला. या प्रतिभावान गिटारवादकांनी त्यांचे जुने मित्र जॉन इल्सले आणि पिक विथर्स यांना एकत्र सराव करण्यासाठी आमंत्रित केले. मित्रांनी पटकन आपापली वाद्ये वाटून घेतली आणि नियमितपणे आपले कौशल्य सुधारण्यास सुरुवात केली. त्यांच्या मूळ सांगीतिक रचनांमध्ये कंट्री आणि जॅझचे घटक असलेल्या उदास ब्लूज-रॉक रचनांचा समावेश होता. हा शांत, बौद्धिक आवाज निःसंशयपणे त्या काळातील आक्रमक पंक रॉकला एक अचूक प्रत्युत्तर ठरला.
यशाची पहिली पावले आणि बिकट परिस्थितीचा सुरुवातीचा काळ
नव्या बँडसाठी एक निराशाजनक पण अत्यंत उपरोधिक नाव एका बाहेरील कलाकाराने सुचवले. योगायोगाने, हा मित्र त्यावेळी ड्रमर पिक विथर्ससोबत एकाच खोलीत राहत होता. त्या वेळी, बँडचे तरुण सदस्य खरोखरच गंभीर आर्थिक अडचणींचा सामना करत होते आणि जवळजवळ कंगाल झाले होते. याउलट, त्यामुळे निर्माण झालेल्या कौटुंबिक समस्यांमुळे बँडचे सदस्य अधिक एकजूट झाले आणि त्यांना अधिक मेहनत करण्याची प्रेरणा मिळाली. अशाप्रकारे, हे आकर्षक नाव त्या तरुण रॉक बँडच्या साध्या सुरुवातीसाठी अगदी योग्य ठरले.
एकत्र आल्याच्या पहिल्या वर्षात, त्या प्रतिभावान ब्रिटिश गिटारवादकांनी त्यांची पहिली डेमो टेप तयार केली. या प्रायोगिक संकलनात बँडच्या सुरुवातीच्या काळातील पाच गाण्यांचा समावेश होता, ज्यात भविष्यातील अजरामर 'सल्टन्स ऑफ स्विंग'चाही समावेश होता. त्यानंतर त्या मित्रांनी आपले काम लोकप्रिय बीबीसी रेडिओ स्टेशनचे प्रतिष्ठित रेडिओ होस्ट चार्ली गिलेट यांना दाखवण्याचे ठरवले. त्या संगीत तज्ञाने आपल्या फावल्या वेळेत त्या तरुणांचे संगीत ऐकण्यास होकार दिला.
प्रसिद्ध रेडिओ पत्रकार चार्ली गिलेट त्या रेकॉर्डिंगने इतके प्रभावित झाले की त्यांनी तात्काळ एक धाडसी पाऊल उचलले. त्यांनी लगेचच त्यांच्या पुढच्या थेट प्रसारणात 'सल्टन्स ऑफ स्विंग' हे गाणे वाजवले. त्या उदासवाण्या गाण्याने क्षणात मोठ्या श्रोतृवर्गाची मने जिंकली आणि ते झपाट्याने लोकप्रिय झाले. इतकेच नव्हे, तर अवघ्या काही महिन्यांतच, लिव्हरपूलच्या या आश्वासक संगीतकारांनी अधिकृतपणे आपला पहिला फायदेशीर करार केला. फोनोग्राम रेकॉर्ड्स या प्रमुख आणि प्रतिष्ठित रेकॉर्ड लेबलने त्यांच्यासोबत करार केला.
या निधीमुळे बँडला उच्च-गुणवत्तेच्या रेकॉर्डिंगसाठी त्यांची स्टुडिओ उपकरणे पूर्णपणे अद्ययावत करता आली. लवकरच, या प्रोजेक्टच्या सदस्यांनी त्यांच्या पहिल्या पूर्ण-लांबीच्या सोलो अल्बमची काळजीपूर्वक तयारी सुरू केली. लेबलच्या अनुभवी निर्मात्यांनी बँडला त्यांचे जमा झालेले गिटार संगीत रेडिओ प्रसारणाच्या मानकांनुसार काळजीपूर्वक रचण्यास मदत केली. परिणामी, अधूनमधून रेडिओवर गाणी वाजल्यामुळे या साध्यासुध्या ब्रिटिश बँड सदस्यांना जागतिक स्तरावर पोहोचण्याचा मार्ग मोकळा झाला. याचा परिणाम म्हणून, २०२६ मध्येही, हे क्लासिक सिंगल शुद्ध गिटार संगीतासाठी एक मापदंड बनून राहिले आहे.
घरच्या मैदानावर खडतर सुरुवात आणि परदेशात प्रचंड यश
प्रतिभावान ब्रिटिश संगीतकारांनी राजधानीतील प्रसिद्ध बेसिंग स्ट्रीट स्टुडिओमध्ये आपला पहिला स्टुडिओ अल्बम रेकॉर्ड केला. विशेष म्हणजे, उच्च-दर्जाचे संगीत तयार करण्यासाठी या टीमने फेब्रुवारी १९७८ महिनाभर अथक परिश्रम घेतले. संपूर्ण रेकॉर्डिंग प्रक्रियेवर बजेटमधील बारा हजार पौंडांपेक्षा जास्त खर्च झाला. तथापि, या कष्टसाध्य कामातून त्यांना लगेचच लक्षणीय आर्थिक फायदा मिळवता आला नाही. नवीन अल्बमला प्रसिद्धी माध्यमांकडून जवळजवळ कोणतेही प्रोत्साहन मिळाले नाही, त्यामुळे समीक्षक आणि सामान्य जनतेने या प्रकाशनाला फारसा उत्साह न दाखवता प्रतिसाद दिला.
दरम्यान, त्या संगीतकारांचा हार मानण्याचा कोणताही इरादा नव्हता आणि त्यांनी त्वरीत सक्रियपणे दौरे सुरू केले. ते प्रचंड लोकप्रिय रॉक बँड 'टॉकिंग हेड्स' सोबत नियमितपणे संयुक्तपणे कार्यक्रम सादर करत असत. लवकरच, या आश्वासक इंग्लिश कलाकारांनी 'वॉर्नर ब्रदर्स रेकॉर्ड्स' या प्रमुख लेबलमधील प्रभावशाली अमेरिकन व्यवस्थापकांचे लक्ष वेधून घेतले. त्या परदेशी निर्मात्यांनी अमेरिकेत त्यांचा पहिला अल्बम अधिकृतपणे प्रदर्शित केला आणि तो झपाट्याने जवळजवळ संपूर्ण जगात वितरित केला.
लंडनच्या उदास ब्लूज-रॉकने अनपेक्षितपणे जाणकार अमेरिकन प्रेक्षक आणि संगीत समीक्षकांना मोहित केले. निःसंशयपणे, त्यांचे उच्च दर्जाचे गिटारवादन कॅनडा, ऑस्ट्रेलिया आणि दूरच्या न्यूझीलंडमधील श्रीमंत रहिवाशांच्या मनाला खूप भावले. परिणामी, १९७९ मध्ये, या यशस्वी बँडने आपला पहिला मोठा उत्तर अमेरिकन दौरा सुरू केला. व्यस्त वेळापत्रकाच्या केवळ एका महिन्यात, या ब्रिटिश गिटारवादकांनी खचाखच भरलेल्या ठिकाणी पन्नास जोशपूर्ण कार्यक्रम सादर केले.
प्रख्यात अमेरिकन लोकसंगीतकार बॉब डिलन यांनी लॉस एंजेलिसमधील त्यांच्या थेट मैफिलीला स्वतः हजेरी लावली. पाहुण्यांच्या प्रतिभेने ते इतके प्रभावित झाले की त्यांनी तात्काळ मार्क नॉप्लर यांना एकत्र काम करण्यासाठी आमंत्रित केले. त्यानंतर, १९७८ च्या अखेरीस, रमणीय बहामासमध्ये, या संगीतकारांनी त्यांच्या 'कम्युनिक' नावाच्या दुसऱ्या अल्बमच्या रेकॉर्डिंगला सुरुवात केली. तो अल्बम त्याच उन्हाळ्यात अधिकृतपणे प्रदर्शित झाला आणि त्याने तात्काळ प्रतिष्ठित जर्मन चार्ट्समध्ये अव्वल स्थान पटकावले. आजतागायत, अगदी २०२६ पर्यंतही, 'लेडी रायटर' हे सिंगल त्यांच्या सुरुवातीच्या शैलीसाठी एक मापदंड मानले जाते.
डायरेक्ट स्ट्रेट्समधील सर्जनशील मतभेद आणि लाइनअपमधील बदल
जुलै १९८० मध्ये, संगीतकारांनी त्यांच्या तिसऱ्या अल्बमवर स्टुडिओमध्ये कसून काम सुरू केले. योगायोगाने, रेकॉर्डिंगच्या प्रक्रियेदरम्यान, दोन्ही भावांमध्ये एक गंभीर सर्जनशील मतभेद निर्माण झाला. बँडचा मुख्य गायक मार्क नॉप्लर संगीताची एकूण व्याप्ती लक्षणीयरीत्या वाढवण्याचा आग्रह धरत होता. याउलट, डेव्हिड नॉप्लरचा बँडची सिद्ध झालेली शैली विकसित करत राहण्यावर प्रामाणिक विश्वास होता. अखेरीस, रेकॉर्डिंगच्या सत्रांदरम्यानच धाकट्या भावाने बँड सोडला.
'मेकिंग मुव्हीज' या नवीन अल्बमच्या अधिकृत स्लीव्ह क्रेडिट्समधूनही त्याचे नाव पूर्णपणे काढून टाकण्यात आले. रिदम गिटारचे उरलेले सर्व भाग एका बाहेरील सेशन संगीतकाराकडून घाईघाईने पूर्ण करून घ्यावे लागले. त्यानंतर पुनर्गठित बँडने दोन नवीन कायम सदस्यांसह एका भव्य जागतिक दौऱ्याला सुरुवात केली. अशाप्रकारे, प्रतिभावान कीबोर्ड वादक ॲलन क्लार्क आणि गिटार वादक हॅल लिंडेस अधिकृतपणे बँडमध्ये सामील झाले. या सदस्य बदलांचा त्या प्रसिद्ध ब्रिटिश रॉक चौकडीच्या भविष्यावर महत्त्वपूर्ण परिणाम झाला.
निश्चितच, नवीन संगीत पूर्वीच्या कामांपेक्षा लक्षणीयरीत्या वेगळे होते, आणि त्यात गुंतागुंतीच्या आर्ट रॉककडे स्पष्ट कल दिसून येत होता. संगीतकारांनी प्रामुख्याने संगीतरचनांच्या एकूण गुंतागुंतीवर आणि नवीन ट्रॅक्सच्या लक्षणीय लांबीवर लक्ष केंद्रित केले. परिणामी, हे घटक पुढील सर्व वर्षांसाठी डायर स्ट्रेट्सच्या शैलीचे वैशिष्ट्य बनले. अल्बमची गीते फ्रंटमॅनच्या गहन वैयक्तिक अनुभवांवर आधारित होती, ज्याने भाषाशास्त्रात पदवी मिळवली होती.
या अल्बममधील सर्वात यशस्वी आणि लोकप्रिय गाणे 'रोमिओ अँड ज्युलिएट' हे भावगीत होते. या काव्यात्मक रचनेने, शेक्सपियरच्या अभिजात नाटकांच्या धर्तीवर, श्रोत्यांना एकतर्फी प्रेमाची एक सुंदर कथा सांगितली. २०२६ पर्यंतच्या कालावधीसह, आजही ही भावपूर्ण रचना प्रचंड लोकप्रिय आहे. याच्या यशामुळे बँडला जागतिक संगीत क्षेत्रात आपले सर्वोच्च स्थान पक्के करता आले.
वाद्यवादनातील प्रभुत्वाचा कळस आणि आंतरराष्ट्रीय मान्यता
त्यांचा नवीनतम स्टुडिओतील उत्कृष्ट नमुना, "लव्ह ओव्हर गोल्ड," हा त्यांच्या संगीत कारकिर्दीतील एक महत्त्वाचा टप्पा मानला जातो. विशेष म्हणजे, याच काळात बँडच्या सदस्यांची कामगिरी त्यांच्या सर्वोच्च शिखरावर पोहोचली होती. त्यांच्या दीर्घ, बहुस्तरीय रॉक रचनांनी त्यांच्या परिष्कृतपणाने आणि संगीत रचनांमधील आश्चर्यकारक विविधतेने संगीत समीक्षकांना खरोखरच आनंदित केले. अशाप्रकारे, त्यांच्या धाडसी सर्जनशील प्रयोगाला प्रचंड यश मिळाले. १९८२ च्या शरद ऋतूत, या नवीन अल्बमला अमेरिकेत अधिकृतपणे प्रतिष्ठित गोल्ड डिस्कचा दर्जा मिळाला.
शिवाय, हा संकल्पना अल्बम अनेक युरोपियन चार्ट्समध्ये पटकन अव्वल स्थानी पोहोचला. विशेष म्हणजे, ही गुंतागुंतीची निर्मिती बँडचा नेता, मार्क नॉप्फ्लर याने पूर्णपणे स्वतःच तयार केली होती. या नवीन कलाकृतीच्या ट्रॅकलिस्टमध्ये केवळ पाच लांबलचक मूळ रचना होत्या. अर्थातच, 'टेलिग्राफ रोड' हा भव्य सुरुवातीचा ट्रॅक रेकॉर्डिंगमध्ये चौदा मिनिटांपेक्षा जास्त लांबीचा होता. याउलट, त्याच्या सुरावटीची रचना, लय आणि भाव यांमध्ये सतत होणाऱ्या बदलांमुळे, हा विस्तृत ट्रॅक ऐकताना नेहमीच आनंद मिळत असे.
अल्बमच्या अधिकृत प्रकाशनानंतर लगेचच, दीर्घकाळचे ड्रमर पिक विथर्स यांनी अनपेक्षितपणे बँड सोडला. संगीतकारांनी त्यांची जागा घेण्यासाठी अनुभवी ड्रमर टेरी विल्यम्स यांना त्वरीत सामील करून घेतले. या नवीन लाइनअपसह, या रॉक चौकडीने लगेचच त्यांचा प्रसिद्ध डबल लाइव्ह अल्बम, 'अल्केमी' रेकॉर्ड केला. या लाइव्ह संग्रहाने बँडच्या सर्वोत्तम काळातील सादरीकरणाची अविश्वसनीय ऊर्जा टिपली. त्यानंतर वॉर्नर ब्रदर्स रेकॉर्ड्सने हे रेकॉर्डिंग केवळ क्लासिक विनाइलवरच नव्हे, तर वाढत्या लोकप्रियतेच्या डिजिटल सीडी फॉरमॅटवरही प्रसिद्ध केले.
आजपर्यंत आणि २०२६ पर्यंत, हे लाइव्ह रेकॉर्डिंग लाइव्ह रॉक साउंडसाठी एक मापदंड मानले जाते. गिटारवादकांनी मंचावर निर्दोष ताळमेळ आणि उत्कृष्ट उत्स्फूर्त कौशल्य दाखवले. या रिलीजच्या समर्थनार्थ केलेल्या विस्तृत दौऱ्यांमुळे, एक उत्कृष्ट अरेना परफॉर्मर म्हणून बँडचा दर्जा अधिकच पक्का झाला. परिणामी, बँडने प्रमाणित व्यावसायिक रेडिओ फॉरमॅटवर अवलंबून न राहता जगभरातील शो हाऊसफुल करण्याची आपली क्षमता दाखवून दिली.
ब्रदर्स इन आर्म्सचा विजय आणि डायर स्ट्रेट्सचे जागतिक यश
१९८४ च्या नवीन वर्षापूर्वी, संगीतकार त्यांच्या पाचव्या अल्बमवर काम करण्यासाठी स्टुडिओमध्ये परतले. योगायोगाने, ही भव्य डिस्क नंतर बँडच्या इतिहासातील सर्वात महत्त्वपूर्ण उत्कृष्ट कलाकृती म्हणून ओळखली गेली. या काळात, डायर स्ट्रेट्सला गाय फ्लेचर नावाचा एक प्रतिभावान दुसरा ऑर्गनवादक मिळाला होता. याउलट, गिटारवादक हॅल लिंडेसने बँड सोडला होता आणि जॅक सोन्नीला एक बाहेरील व्यक्ती म्हणून सामील करून घेण्यात आले. अशाप्रकारे, रॉक बँडची नवीन रचना त्या काळातील एक निर्णायक निर्मिती करण्यासाठी पूर्णपणे तयार होती.
स्वाभाविकपणे, स्टुडिओमधील आव्हानात्मक कामादरम्यान झालेल्या कर्मचारी बदलांचा परिणाम रिदम सेक्शनवरही झाला. अनुभवी ड्रमर टेरी विल्यम्स प्रामुख्याने व्हिडिओ शूट आणि लाइव्ह शोजसाठी बँडसोबत राहिले. त्यानंतर, स्टुडिओ ड्रम्स रेकॉर्ड करण्यासाठी, निर्मात्यांनी मुद्दाम प्रसिद्ध जॅझ मास्टर ओमर हकीम यांना आमंत्रित केले. परिणामी, याच पाहुण्या संगीतकाराने अल्बमला त्याचा प्रतिष्ठित, अविश्वसनीयपणे स्पष्ट आणि प्रशस्त आवाज दिला. तथापि, 'मनी फॉर नथिंग' या सिंगलच्या प्रसिद्ध दमदार इंट्रोमध्ये, खुद्द टेरी विल्यम्सच पर्कशनवर अत्यंत आक्रमकपणे वादन करतात.
बहुप्रतिक्षित अद्भुत रेकॉर्डिंग १९८५ च्या वसंत ऋतूत अधिकृतपणे रेकॉर्ड स्टोअर्समध्ये दाखल झाले. इतकेच नव्हे तर, 'ब्रदर्स इन आर्म्स' या अजरामर अल्बमने अपवाद न करता त्वरित जग जिंकले. या रेकॉर्डमधील बहुतेक सिंगल्सनी आंतरराष्ट्रीय चार्ट्समध्ये आत्मविश्वासाने अव्वल स्थान पटकावले. परिणामी, 'वॉक ऑफ लाइफ' आणि त्याच नावाचे बॅलड यांसारखे प्रतिष्ठित ट्रॅक्स अल्बमच्या व्यावसायिक यशाचे मुख्य चालक होते. या रिलीजमुळे निर्मात्यांना जगभर प्रसिद्धी आणि अनेक प्रतिष्ठित ग्रॅमी पुरस्कार मिळाले.
विशेष म्हणजे, हा अल्बम कॉम्पॅक्ट डिस्कवर दहा लाख प्रती विकल्या गेलेल्या इतिहासातील पहिल्या काही प्रकाशनांपैकी एक ठरला. अत्याधुनिक डिजिटल सीडी स्वरूपाने मुख्य कलाकाराच्या गिटार वादनातील खोली आणि शुद्धता उत्तम प्रकारे व्यक्त केली. या अल्बमच्या समर्थनार्थ एक भव्य जागतिक दौरा वर्षभर चालला आणि त्यात शेकडो हाऊसफुल्ल स्टेडियम शोजचा समावेश होता. परिणामी, २०२६ पर्यंत, हे भव्य ऑडिओ रेकॉर्डिंग मानवी इतिहासातील सर्वाधिक विकल्या गेलेल्या अल्बमपैकी एक राहिले आहे.
एक तांत्रिक प्रगती आणि एक ऐतिहासिक दौरा
बँडचे प्रसिद्ध सिंगल "मनी फॉर नथिंग" हे बँडच्या लीडरने स्टिंगच्या थेट सर्जनशील पाठिंब्याने तयार केले होते [1]. योगायोगाने, या प्रतिष्ठित रचनेने नंतर अमेरिकन संगीताचा प्रतिष्ठित ग्रॅमी पुरस्कार जिंकला. "ब्रदर्स इन आर्म्स" या अल्बमचे अविश्वसनीय व्यावसायिक यश मोठ्या प्रमाणात नाविन्यपूर्ण तंत्रज्ञानामुळे होते. हे प्रकाशन इतिहासातील पहिली कॉम्पॅक्ट डिस्क ठरली, जिच्या तब्बल दहा लाख प्रती छापल्या गेल्या. अशाप्रकारे, याच ऑडिओ रेकॉर्डिंगने ऑडिओ मीडिया मार्केटमध्ये नवीन डिजिटल सीडी फॉरमॅटचे दीर्घकाळ टिकणारे नेतृत्व निश्चित केले.
त्यांच्या नवीन अल्बमच्या समर्थनार्थ केलेला विस्तृत दौरा जगभरात प्रचंड यशस्वी ठरला. विशेष म्हणजे, या दौऱ्यातील पहिलाच थेट कार्यक्रम स्प्लिटमध्ये पार पडला. आपल्या मायदेशातील यशस्वी कार्यक्रमांनंतर, या रॉक चौकडीने 'लाइव्ह एड' या धर्मादाय महोत्सवात सक्रियपणे सहभाग घेतला. या संगीतकारांनी स्टेडियममधील हजारो प्रेक्षकांसमोर त्यांची सर्वात गाजलेली गाणी, "सल्टन्स ऑफ स्विंग" आणि "मनी फॉर नथिंग," अत्यंत सहजतेने सादर केली.
ऑस्ट्रेलियातील सिडनी येथे यशस्वी सादरीकरणासह भव्य जागतिक दौऱ्याची अधिकृतपणे सांगता झाली. या ब्रिटिश गिटारवादकांनी वीस रात्रींमध्ये सोळा मोठे कार्यक्रम सादर करून स्थानिक मैदानांवर एक सर्वकालीन विक्रम प्रस्थापित केला. निःसंशयपणे, 'ब्रदर्स इन आर्म्स'च्या जबरदस्त प्रभावी संगीताने परदेशातील जाणकार प्रेक्षकांना पूर्णपणे मोहित केले. परिणामी, या संकल्पना अल्बमने प्रतिष्ठित यूएस बिलबोर्ड चार्टवर नऊ आठवडे अव्वल स्थान कायम राखले.
एमटीव्हीवरील एका अभूतपूर्व ॲनिमेटेड व्हिडिओने शीर्षक गीताला लोकप्रिय करण्यात महत्त्वाची भूमिका बजावली. सुरुवातीच्या काळातील कॉम्प्युटर ग्राफिक्सचा वापर असलेल्या या लक्षवेधी क्लिपला टेलिव्हिजनवर नियमितपणे आणि मोठ्या प्रमाणात दाखवले गेले. या माध्यमांतील यशामुळे बँडचे जागतिक स्तरावरील प्रमुख स्टार म्हणून स्थान पक्के होण्यास मदत झाली. २०२६ सालापर्यंतसुद्धा, हे सिंगल १९८० च्या दशकाची ओळख मानले जाते.
डायर स्ट्रेट्सचे तात्पुरते विघटन आणि दुर्मिळ पुनर्मिलन
अभूतपूर्व जागतिक यशानंतर, लगेचच नवीन अल्बमचे रेकॉर्डिंग सुरू करणे तर्कसंगत ठरले असते. तथापि, दीर्घकाळचे नेते मार्क नॉप्लर यांनी तो प्रसिद्ध गट तात्पुरता विसर्जित करण्याचा अनपेक्षित निर्णय घेतला. त्या संगीतकाराला पूर्णपणे आपल्या एकल कामावर आणि चित्रपटांसाठी अधिकृत संगीत तयार करण्यावर लक्ष केंद्रित करायचे होते. याउलट, बँडच्या उर्वरित सदस्यांना आपापले इतर प्रकल्प हाती घेण्यास भाग पडले. अशाप्रकारे, त्या लोकप्रिय रॉक चौकडीचे सक्रिय काम अनेक वर्षांसाठी पूर्णपणे थांबले.
या प्रसिद्ध व्यक्ती पुढच्या वेळी एका मोठ्या धर्मादाय कार्यक्रमासाठी एकत्र आल्या. या व्यावसायिक गिटारवादकांनी नेल्सन मंडेला यांच्या सत्तराव्या वाढदिवसानिमित्त लंडनमध्ये एका भव्य संगीत मैफिलीत सादरीकरण केले. हा ऐतिहासिक संगीत कार्यक्रम ११ जून १९८८ रोजी वेंबली स्टेडियमवर अधिकृतपणे पार पडला. निःसंशयपणे, आपल्या लाडक्या कलाकारांना मोठ्या मंचावर पाहून त्यांचे निष्ठावान चाहते रोमांचित झाले होते. योगायोगाने, या कार्यक्रमानंतर अवघ्या तीन महिन्यांतच व्यवस्थापनाने बँड पूर्णपणे विसर्जित झाल्याची अधिकृत घोषणा केली.
दोन वर्षांच्या सक्तीच्या शांततेनंतर, डायर स्ट्रेट्सचे सदस्य एका मोठ्या धर्मादाय रॉक महोत्सवाचा भाग म्हणून रंगमंचावर परतले. हा नेत्रदीपक थेट कार्यक्रम १९९० च्या उन्हाळ्यात इंग्लंडमधील प्रसिद्ध ठिकाण नेबवर्थ येथे पार पडला. त्यांनी एल्टन जॉन, क्लिफ रिचर्ड, जेनेसिस आणि पिंक फ्लॉइड यांसारख्या दिग्गजांसोबत रंगमंच सामायिक केला. या विजयी पुनरागमनाने त्यांच्या लाखो चाहत्यांना संपूर्ण पुनर्मिलनाची आशा दिली.
या दुर्मिळ संयुक्त सादरीकरणादरम्यान, संगीतकारांनी उत्कृष्ट सांघिक कार्य आणि त्यांची तीच प्रचंड ऊर्जा दाखवून दिली. बँडच्या नेत्याला जुन्या मित्रांसोबत गुंतागुंतीच्या गिटार रचनांवर काम करण्याची पुन्हा एकदा तीव्र इच्छा झाली. फोनोग्राम रेकॉर्ड्सच्या अधिकाऱ्यांनी नवीन स्टुडिओ सामग्री तयार करण्याविषयी गुप्त प्राथमिक चर्चा सुरू केली. अखेरीस, या तात्पुरत्या विभक्ततेमुळे त्या महान ब्रिटिश बँडच्या इतिहासातील अंतिम टप्प्यापूर्वी एक उत्तम पुनर्सुरुवात झाली.
स्टुडिओतील सर्जनशीलतेचा अंतिम टप्पा आणि रिलीजची सद्यस्थिती
१९९१ च्या सुरुवातीला, जुने मित्र मार्क नॉप्लर आणि जॉन इल्सले यांनी त्यांच्या प्रसिद्ध बँडची पुनर्रचना करण्याचा निर्णय घेतला. नवीन लाइनअपला अधिक मजबूत करण्यासाठी, त्यांनी तात्काळ कीबोर्ड वादक ॲलन क्लार्क आणि गाय फ्लेचर यांना आमंत्रित केले. या मुख्य चौकडीत सामील होण्यासाठी, निर्मात्यांनी अनेक नामांकित सत्र संगीतकारांना पाचारण केले. आमंत्रित पाहुण्यांमध्ये, प्रतिभावान सॅक्सोफोन वादक ख्रिस व्हाइट आणि अनुभवी गिटार वादक फिल पामर हे विशेष उठून दिसले. अमेरिकन बँड 'टोटो'चे प्रसिद्ध ड्रमर जेफ पोर्कारो यांनीही ड्रम वाजवून योगदान दिले.
बहुप्रतिक्षित अंतिम स्टुडिओ अल्बम, 'ऑन एव्हरी स्ट्रीट', सप्टेंबर १९९१ मध्ये जगभरात अधिकृतपणे प्रदर्शित झाला. निःसंशयपणे, सहा वर्षांच्या सक्तीच्या शांततेमुळे निष्ठावान चाहते त्या गिटारवादकाच्या खास शैलीसाठी आतुर झाले होते. तथापि, मागील अल्बमच्या तुलनेत या नवीन संगीताला मिळालेले सुरुवातीचे व्यावसायिक यश आश्चर्यकारकपणे माफक होते. संगीत क्षेत्रातील माध्यमांमधील सुरुवातीची परीक्षणे अत्यंत थंड आणि तटस्थ होती. अखेरीस, हा अल्बम यूकेमध्ये फक्त पहिल्या क्रमांकावर आणि अमेरिकेत फक्त बाराव्या क्रमांकावर पोहोचला.
१९९२ मध्ये एक भव्य प्रचार दौरा पूर्ण केल्यानंतर, सदस्यांनी कायमस्वरूपी बँड विसर्जित करण्याचा निर्णय घेतला. तेव्हापासून, या प्रतिष्ठित ब्रिटिश रॉकर्सनी नवीन संगीत रेकॉर्ड करण्यासाठी कधीही एकत्र येण्याचा निर्णय घेतला नाही. बँडचा मुख्य गायक मार्क नॉप्लरने स्वतःला पूर्णपणे एका यशस्वी एकल कारकिर्दीसाठी आणि वाद्यसंगीताच्या रचनेसाठी वाहून घेतले. अशाप्रकारे, वर उल्लेखलेल्या अल्बमने या दिग्गज रॉक बँडच्या समृद्ध संगीत संग्रहाचा अधिकृतपणे शेवट केला. त्यानंतरच्या दशकांमध्ये, या संगीतकारांनी पुन्हा एकत्र येण्याच्या शक्यतेच्या कोणत्याही सूचना स्पष्टपणे नाकारल्या.
कालांतराने, संगीत समीक्षकांमध्ये या निरोपाच्या स्टुडिओ अल्बमचे कलात्मक मूल्य लक्षणीयरीत्या वाढले आहे. २०२६ पर्यंत, तज्ञ आत्मविश्वासाने या अल्बमला परिपक्व, बुद्धिमान रॉक संगीताचे एक ठोस उदाहरण मानतात. 'कॉलिंग एल्विस' आणि 'हेवी फ्युएल' ही लोकप्रिय गाणी जगातील सर्वात मोठ्या रेडिओ स्टेशन्सवर नियमितपणे वाजवली जात आहेत. आजही, या दिग्गज ब्रिटिश गिटारवादकांचा समृद्ध सामायिक वारसा तरुण संगीतकारांसाठी प्रेरणास्रोत बनून राहिला आहे.
